|
شنبه ۲۶ شهريور ۱۳۹۰ ساعت ۰۹:۵۶
کد مطلب : 5393
يك مدرس محيط زيست هشدار داد: بسياري از پرندگان مهاجر به خوزستان مسير مهاجرت خود را تغيير دادهاند
|
عضو گروه محيط زيست دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم تحقيقات اهواز گفت: جمعيت پرندگاني كه فصل توليدمثل و جوجهآوري خود را در خوزستان ميگذراندند و يا در فصل زمستان به اين استان مهاجرت ميكنند بهشدت رو به كاهش است.
| مرجع : خبرگزاری ايسنا |
|
وي افزود: با توجه به كاهش بارندگي در سالهاي اخير و همچنين بروز پديده خشكسالي، مشكلات بسياري براي تالاب شادگان ايجاد شده است و جمعيت پرندگان اين تالاب كاهش يافته است، با اين وجود تنوع گونهاي در اين تالاب قابل قبول است.
بهروزيراد تصريح كرد: به عنوان مثال گونه "عروسغاز" يكي از گونههاي نادر در دنياست كه در دهه 40، 50 و 60 به خوزستان مهاجرت ميكرد، ولي در حال حاضر اين پرنده ديگر به استان مهاجرت نميكند. در گذشته اين پرنده زمستانهاي خود را در خوزستان ميگذراند.
اين مدرس محيط زيست خاطرنشان كرد: اين گونه پرنده مسير مهاجرت خود را تغيير داده است و در حال حاضر پس از مهاجرت از سيبري، زمستان خود را در سواحل رود نيل ميگذراند. در زمستانهاي دهه 50، جمعيت اين گونه پرنده در تالابهاي خوزستان به بيش از 10 هزار قطعه هم ميرسيد.
وي با بيان اينكه گونه "غاز پيشانيسفيد" هم در معرض انقراض است، ادامه داد: تالابهاي خوزستان در گذشته از زيستگاههاي اصلي اين گونه پرنده بودند، اين در حاليست كه به مرور زمان با تغيير شرايط تالابها، اين پرنده هم مسير مهاجرت خود را تغيير داده است.
عضو گروه محيط زيست دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات اهواز اظهار كرد: گونه "هوبره" هم در دهههاي 40 و 50 و اوايل دهه 60 به تالابهاي خوزستان مهاجرت ميكرد و جمعيت زيادي در استان داشت؛ اين گونه پرنده در حال حاضر هم به استان مهاجرت ميكند، ولي جمعيت آن بسيار كاهش يافته است. شكار بيرويه اين گونه پرنده توسط شكارچيان كشورهاي عربي، حيات اين پرنده را با تهديد مواجه كرده است.
بهروزيراد گفت: "اردك مرمري" گونه ديگري است كه در سالهاي گذشته در تالاب هورالعظيم جوجهآوري داشته، اين در حالي است كه بر اساس آخرين آمار در دهه 70، حدود 100 جفت اردك مرمري در قسمت شمالي تالاب شادگان و هورالعظيم وجود داشته است. در حال حاضر هم به دليل خشك شدن منطقه، اين گونه پرنده ديگر در استان مشاهده نميشود.
وي افزود: شرايط اكولوژيكي منطقه و تشديد خشكسالي موجب شده تالابها كه زيستگاههاي اصلي پرندگان مهاجرند، وضعيت نامناسبي پيدا كنند. سدسازي بيرويه يكي از عوامل اساسي تشديد اين مشكل است، ولي تنها عامل نيست. هر عاملي كه موجب كاهش ميزان آب تالابهاي شادگان، هورالعظيم، ميانگران و ديگر تالابهاي خوزستان شود، شرايط حيات پرندگان را هم دشوارتر ميكند و در نتيجه توان بقاي آنها كمتر ميشود، در چنين شرايطي پرنده تصميم ميگيرد كه مهاجرت كند.
اين مدرس دانشگاه تصريح كرد: "اردك سرسفيد" هم گونه ديگري است كه در گذشته و تا دهه 60 در آبگيرهاي خوزستان جوجهآوري داشته، ولي در حال حاضر مشاهده نميشود. 75 درصد جمعيت جهاني اين گونه پرنده در گذشته زمستانهاي خود را در خوزستان ميگذرانده، ولي اكنون جمعيت اين پرنده در استان تقريبا به صفر رسيده است.
بهروزيراد خاطرنشان كرد: "اردك بلوطي(بلوچي)" و "پليكان پاخاكستري" هم از ديگر گونههاي پرندگان آبزي هستند كه در گذشته بسيار به خوزستان مهاجرت ميكردند، ولي جمعيت فعلي آنها به شدت كاهش يافته است. سال گذشته 6 جفت پليكان پاخاكستري در نزديكي خرمشهر تخمگذاري كردند، ولي اين پرندهها توسط صيادان شكار شدند و هيچكدام از تخمها به جوجه تبديل نشد. معضل صيادي بيرويه ازجمله مشكلاتي است كه پرندگان مهاجر به خوزستان با آن مواجهاند.
عضو گروه محيط زيست دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات اهواز اظهار كرد: "ليكوي خوزي" ازجمله پرندههاي كمياب بوي منطقه است كه از گذشتههاي دور در اطراف تالاب شادگان و بهويژه "هويزه" و دشتهاي اطراف تالاب "هوالعظيم" ساكن بوده و به راحتي در نيزارهاي منطقه قابل مشاهده بوده است. به دليل آلوده شدن منطقه، تغيير شرايط اكولوژيكي و ورود پسابهاي نيشكر به تالاب، اين پرنده ديگر توان توليدمثل و جوجهآوري ندارد و به دليل اينكه گونهاي بومي است و مهاجرت نميكنند، جمعيت آن بسيار كاهش يافته است.
وي تاكيد كرد: ورود بيش از حد مواد آلودهكننده به "خورموسي" و تردد بيش از حد كشتيها، شرايط را براي زيست پرندگان نامناسب كرده و امكان رشد و توليدمثل آنها را كاهش ميدهد. دگرگوني در محيط زيست خوزستان در سطح وسيعي قابل مشاهده است.
بهروزيراد به ايسنا گفت: يك پرنده براي مهاجرت به يك زيستگاه به چهار فاكتور آب، غذا، امنيت و پناهگاه نياز دارد. تشديد خشكساليها، افزايش رفت و آمدها در تالابها، توسعه صنعت و كشاورزي و تغيير كاربري پناهگاهها و تصرف زمينها موجب از بين رفتن فاكتورهاي مورد نياز براي بقاي پرندگان در مناطق مختلف استان شده است. جمعيت پرندگان خوزستان نسبت به دهههاي 50، 60 و 70 بسيار كاهش يافته است. جمعيت نزديك به يكميليوني پرندگان خوزستان در دهههاي گذشته، امروز به كمتر از 200 تا 300 هزار پرنده در فصل زمستان رسيده است.
